ROZDZIAŁ VI

zeszło się mnie z deka beka rozdział dupa ha ha ha 

pozdro600, mammariss

 ***

- Annie! Annie!

Słyszałam cztery głosy wykrzykujące w przestrzeń moje imię. Otworzyłam oczy. Wciąż byłam na plaży. Musiałam zasnąć, piasek przykleił mi się do policzka i wsypał do ust. Zaczęłam pluć i wytrzepywać go z włosów.

Słońce już zaszło, i teraz wschodzący księżyc odbijał się srebrem w oceanie.

- Tu jesteś urwisie!

Obejrzałam się trochę nieprzytomnie i ujrzałam Sophie. Wyglądała na zmęczoną, ale szczęśliwą. Odwróciła się za siebie i krzyknęła do reszty:

- Ej, znalazłam ją!

 Po chwili przybiegli jeszcze Megi i Calvin, oraz chłopak w którym rozpoznałam Ryana, brata bliźniaka Sophie, bo miał taki sam prosty nos i niebieskie oczy.

- To ona? - zapytał, gdy wszyscy okrążyli mnie jak w jakimś kółeczku dla para nienormalnych i Calvin podniósł mnie do pionu. Kule zapadały mi się w piasku.

- Nie, to zagubiony dostawca pizzy. Chcesz hawajską czy pepperoni? Oczywiście, że to ja, imbecylu! - wyrzuciłam z siebie, po czym policzyłam do dziesięciu, żeby nie przywalić mu z łokcia w ten jego prosty nos. Jak to możliwe, że ludzie wkurzają mnie na wstępie? Postanowiłam w duchu zrzucić wszystko na moje ADHD.

- Niezłe ziółko.

- Oj, poczekaj, aż ktoś powie coś o jej włosach - wtrąciła Megi z chytrym uśmieszkiem.

Bez zastanowienia odwróciłam się w jego stronę tak, że staliśmy teraz twarzą w twarz i przytknęłam mu palec do ust, kręcąc głową z przymkniętymi oczami, co zawsze działało na Calvina i paru innych natrętów.

- Nawet nie próbuj - wyszeptałam.

- Nuesumbarowaye?

- Nie, nie są farbowane.

- Faknyyne.

- Dziękuję, też uważam, że są ładne.

Zdjęłam palec z jego ust i uśmiechnęłam się zalotnie, dla polepszenia efektu. Ryan jeszcze przez chwilę wodził za mną wzrokiem jak urzeczony. Z transu wybudziła go Megi która z wyrzutem zapytała mnie:

- I chcesz nam powiedzieć, że byłaś tu przez cały czas?

Spojrzałam w jej stronę i zrobiłam minę niewiniątka.
- Och, no co ty! Poleciałam na moim różowym pegazie do Los Angeles zagrać w łapki z Maharadżą. Wróciłam jakieś dziesięć minut temu i postanowiłam się przespać, ale wcześniej obowiązkową nażarłam się piasku. A co, nie mogliście mnie znaleźć? Przecież zostawiłam wiadomość na niebie, że zaraz wracam. Nie zauważyliście wielkich liter ZW na niebie? Zadziwiające, jak rzadko ludzie spoglądają w niebo, prawda?
- Skończyłaś już? - wcięła się znużona Megi. -  Szukaliśmy cię pół godziny! Spóźniłaś się na kolację.
Szkoda, bo od dawna kiszki grały mi marsza. Już wiem, czemu śnił mi się wielki hot-dog z twarzą Maxa mówiący mi, że jestem cała w zielonym szlamie...
Widząc moją zbolałą minę, Sophie mrugnęła do mnie i szepnęła:
- Spokojnie, zawsze można poprosić braci Hood, żeby zwinęli coś ze spiżarni.
Rzuciłam jej wdzięczne spojrzenie. W tym momencie kula osunęła się po piachu i byłabym upadła, gdyby nie Calvin, który rzucił się przed siebie i mnie złapał.
- A ty nadal to nosisz? - odezwał się po raz pierwszy, kiedy mnie puszczał i stuknął palcem w moją szynę.
- Powiedzieli, że trochę w tym zabawię.
Uśmiechnął się.
- Może w innym świecie. Chodź ze mną.
Ruszyliśmy małym orszakiem w stronę, którą wskazał Calvin. Wspinaliśmy się po zaspie i czułam się jak kangur, skacząc na tych moich dwóch dodatkowych nogach. Reszta trzymała się z tyłu.
Dogoniłam Calvina i zrównałam się z nim. Nie miał na sobie spodni, przez co czułam się co najmniej dziwnie. Jego oczowalna, pomarańczowa koszulka była jedyną rzeczą zaliczającą się do ubrań. Oprócz tego, miał przy sobie pas z przytroczoną do niego drewnianą pałką i fujarką.
- Przy okazji - odezwał się po kilku minutach marszu. - Przepraszam, że cię wtedy zostawiłem.
 Spojrzałam na niego chcąc wyglądać groźnie, ale prawdę mówiąc, ja też bym go zostawiła. Zadałam jednak pytanie, które męczyło mnie od początku.
 - Gdzie się podziewałeś?

Spojrzał na mnie zaskoczony.

- Myślałem, że to oczywiste.

Pokręciłam głową.

- Nie dla mnie, ułoma z szyną na nodze.

 - Bez przesady, zaraz się jej pozbędziemy.

Szliśmy dalej w milczeniu. Ocean po naszej prawej stronie, dzięki gwiazdom odbijającym się od jego powierzchni, wyglądał jak nieustannie falujący diamentowy dywan. Nie mam nic przeciwko diamentom.

Powiało chłodem i na moich gołych nogach pojawiła się gęsia skórka. Zupełnie zapomniałam, w co byłam ubrana owej feralnej nocy podczas ucieczki przed panią-potworem Fran. Najwyraźniej kiedy znaleźli mnie nieprzytomną pod drzewem i zanieśli do szpitalnego łóżka, nie zerwali ze mnie ciuchów, jak to się robi w prawie każdym filmie opartym na podstawie jednej z tysiąca dwustu trzydziestu sześciu książek Nicholasa Sparksa*.

Miałam na sobie moje ukochane czarne conversy, krótkie czarne spodenki i białą koszulkę z bardzo skromnym napisem "PRINCESS" na piersiach. Do tego, obowiązkowo, czarna skórzana kurtka. Mój ostry styl był jednym z czynników, przez które znalazłam się w OSMP-ie.

Przed nami wyrosła ściana lasu. Gęsto rosnące drzewa i krzewy zdawały się wciągać mnie między siebie.

- Byłem pewny, że kiedy się rozdzielimy, ogar pobiegnie za mną.
Megi przewróciła oczami, ale nic nie mówiła. Calvin kontynuował:
- Dużo więcej czasu spędziłem tutaj, wśród herosów, i miałem nadzieję, że odór boskiej krwi utrzymujący się na moim ciele wystarczy aby go od ciebie odciągnąć.
Zdaje się, że nie tylko mnie nowicjuszce wydawało się to najgorszym pomysłem roku. Z tyłu za nami ktoś prychnął. Odwróciłam głowę akurat żeby zobaczyć, jak Ryan, nie mogąc powstrzymać śmiechu, opluwa idącą przed nim Megi i zaśmiewa się w najlepsze. Calvin spiekł raka, a ja zastanawiałam się, czy nie trzeba dzwonić do wariatkowa. Instniała też opcja, że po prostu się w nim znalazłam...
- Przepraszam - wydusił Ryan pomiędzy kolejnymi wybuchami śmiechu - ale w życiu bym nie pomyślał, że możesz być takim idiotą, Calvin.
Na czerwonych policzkach satyra można było by smażyć naleśniki.
Szczerze powiedziawszy, niewiele rozumiałam, więc szturchnęłam Megi i dyskretnie zapytałam, o co chodzi.
- Zacznijmy od tego, że jesteś pierwszym przydziałem Calvina.
Od razu jej przerwałam.
- Przydziałem? Serio? To brzmi jakbym była ostatnim opakowaniem płatków śniadaniowych na półce w supermarkecie.
- Tak bywa. Właśnie tak satyrowie między sobą nazywają herosów, którymi się opiekują. Calvin po raz pierwszy został opiekunem. Strasznie się stresował, jest bardzo młody.
Spojrzała na niego z siostrzaną czułością.
- A właściwie - rzuciłam od niechcenia - Ile ty masz lat, Calvin?
Odrócił się i teraz szedł tyłem. W duchu liczyłam na to, że potknie się o jakiś wystający korzeń. Ach, ta moja wrodzona miłość do bliźniego.
- Na ludzkie lata czy moje?
- I te, i te.
- Na ludzkie lata mam 13 lat. Ale tu, w moim świecie, 26.
- Możesz już pić alkohol?  - to było pierwsze co przyszło mi do głowy po tym nieco zaskakującym wyznaniu. Jakbym była jakimś nałogowcem. To miejsce musiało na mnie źle działać.
- Serio, Annie? Alkohol?
- No co, jestem nastolatką.
Wywrócił oczami i z powrotem zwrócił się twarzą w stronę wędrówki.
Kiedy się zatrzymał, miałam lekkie wątpliwości co to tego, czy chcę, żeby mi pomagał.
Znaleźliśmy się u stóp wielkiego drzewa na którego najgrubszym konarze znajdował się... drewniany domek. Był niewiele mniejszy od tych wszystkich domów w których mieszkali wszyscy obozowicze. Był cały z jasnego drewna a prowadziła do niego drabinka. Tu spojrzałam wymownie na Calvina, potem na drabinkę, moją okutą w szynę nogę i z powrotem na satyra. Uśmiechnął się jedynie i zaprowadził na tyły wielkiego dębu, gdzie swobodnie dyndała sobie uprząż właśnie taka jakiej nie mieli ci wariaci, którzy wspinali się na górę z lawą. Dopiero po chwili ogarnęłam, że zamierza mnie w to ubrać i wciągnąć na górę. Spytałam, czy to koniecznie, ale kiedy zwyczajnie w świecie podniósł mnie do góry i wsunął w szelki, zrozumiałam, że nie ma odwrotu.
- Tylko mnie nie upuść - zdążyłam rzucić, zanim dopiąć ostatnią klamerkę, wcisnął mi w dłonie moje kule i potruchtał do drabinki, aby szybkimi susami wspiąć się po niej i doskoczyć do liny, która miała mnie unieść na platformę zbudowaną dookoła domku, żeby takie sierotki jak ja miały gdzie posadzić dupsko. Nie żeby mi to przeszkadzało, ale czułam się jak jakaś upośledzona czy coś...
Na szczęście, moja podróż na górę była szybka i bezbolesna, nie licząc tasiemki od tych głupich szelek wpijającej mi się wszędzie i drapiącej w gołą skórę.
- Koniec trasy, proszę wysiadać - powiedział Calvin, kiedy podnosił mnie z ziemi i rozpinał klipsy, jakbym ja nie mogła tego zrobić. Stanęłam na platformie podpierając się kulami i podeszłam do krawędzi półki.
Rozciągał się stąd zapierający dech w piersiach widok. Domek znajdował się wyżej niż się wydawało patrząc na niego z dołu. Wyrastał ponad korony drzew otaczających potężny dąb i był większy niż myślałam. Mogłam policzyć stąd wszystkie domki obozowiczów i ludzi wyglądających jak mrówki i kłębiących się wokół kilku ognisk rozpalonych na placu pomiędzy domkami. W oddali majaczył czarny ocean, a gdzieś daleko był Wieki Dom.
- Jezu, przestań tak stać i chodź do środka, to może uda mi się ci pomóc przed wschodem słońca.
Pokazałam Calvinowi język i weszłam przez otwarte drzwi do domu.
W środku prezentował się... czysto. Jak na miejsce zamieszkania potencjalnego nastolatka. Na ziemi leżał zielony dywan, a w jednym kącie stał stoliczek kawowy, na którym pięknie prezentowały się złociste chryzantemy, których przyjemny zapach unosił się w całym pomieszczeniu. A było tych  pomieszczeń dokładnie trzy. Jedno, sypialniane, było zasłonięte czarną zasłoną, za którą nie omieszkałam się zajrzeć, bo moja wrodzona ciekawość była jak króliczek wielkanocny, nie do ogarnięcia. Za zasłoną zjandowało się proste łóżko z czerwoną narzutą i jeden stoliczek z lampą naftową i książką, której tytułu nie dostrzegłam. Na ścianie nad łóżkiem znajdowały się trzy zdjęcia. Jedno przedstawiało uśmiechniętego Calvina obejmującego się z dwoma dziewczynami. W jednej rozpoznałam Megi, druga była rudowłosa i bardzo, bardzo blada. Na drugim była Annabeth z jakimś brunetem i innym satyrem, oraz Chejron. Trzecie zdjęcie było ciemne, i chyba zostało zrobione w nocy, nad wodą, bo gdzieś w tyle majaczył niewyraźny księżyc. Nie widziałam twarzy postaci które zostały uwiecznione na fotografii, i wątpiłam by Calvin coś na niej dostrzegał, ale skoro wisiała nad jego łóżkiem, musiała coś dla niego znaczyć. Była jeszcze czwarta ramka, pusta i sniepasująca do schematu. Zastanawiałam się, czemu nie wstawił tam jakiegoś zdjęcia, i już miałam się go o to zapytać, ale w tym momencie pociągnął mnie za ramię i zaprowadził do drugiego pomieszczenia w jego mieszkanku, pseudo salonu. Bez słowa popchnął mnie w stronę wygodnej kanapy a sam podsunął sobie wiklinowe siedzisko sprzed biurka na którym znajdowała się papeteria i, nie wiedzieć czemu, obgryziona noga od jakiegoś krzesła lub półki. Przyzwyczaiłam się już do dziwnych upodbań kulinarnych mojego kumpla.
Zaczełam się trochę denerwować, kiedy spod szklanego stolika wyciągnął trzy drewniane miski z jakimiś dwoma proszkami i fioletowym płynem.
- Calvin...
Uciszył mnie srogim spojrzeniem.
- Mam uczulenie na orzechy - wyszeptałam.
Zdawało mi się, że Ryan ma ochotę się zaśmiać, ale chyba zorientował się, że w tym sposobem tylko rozproszyłby Calvina, który mieszał właśnie zielony proszek z płynem, mrucząc coś pod nosem, a kiedy z mieszaniny uleciał w górę obłok niebieskiej pary, uśmiechnął się i wyjął zza pasa fujarkę, na której zaczął wygrywać melodię, której nastrój nie sposób było określić. Raz była skoczna i wesoła, by po chwili zmienić się w ponurą nutę. Przerywał co jakiś czas, żeby dosypać drugiego proszku, czerwonego, a kiedy substancja osiągnęła kolor świeżego imbiru, przerwał usatysfakcjonowany.  Kazał Megi pomóc mi ze zdjęciem szyny. Kilka kropel płynu trafiło na gazę, którą przedzielił na pół i przyłożył w miejsce, gdzie zszyli mi udo oraz na kolano. Zaszczypało, ale natychmiast potem poczułam niewysłowioną ulgę. Resztę przelał do przezroczystego kubka i dodał słomkę. oraz różową parasolkę. Podejrzewam, że miał być to rodziaj jakiegoś dowcipu.
- Bon apetit - powiedział, podając mi szklankę. Wzięłam ją nieufnie i niemal zanużyłam nos w płynie chcąc go powąchać. Był bezwonny.
- Rozumiem, że nie będzie smakował jak to cudo które wypala od środka?
Uśmiechnął się w odpowiedzi, którą znałam. Musiałam przygotowć się na szok kulinarny.
Wzięłam pierwszy łyk.  
Miałam ochotę wypluś wszystko na ziemię. Lecieć do łazienki i myć język, póki nie zmyję z niego smaku tego egzotycznego koktajlu.
Żartuję. Miał smak mielonej mięty wymieszanej z imbirem i odrobiną papryczki chili. Było ostre, ale nie smakowało źle. Była tam jeszcze jedna lub dwie inne nuty, których nie potrafiłam rozpoznać, ale nie powiem, żeby mi jakoś szczególnie zależało. Wypiałam wszystko duszkiem i zasnęłam jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

***

 
Obudziłam się nad ranem. W domku nie było nikogo. Miałam wrażenie, że ostatnio nie robię nic innego tylko śpię...
Nagle zza  wyłomu wyłonił się chłopak z plaży. Nie wiedziałam, skąd się tam wziął, i jakim cudem go nie zauważyłam, ale był tam, i uśmiechał się do mnie. Odpowiedziałam niepewnym uśmiechem i spróbowałam podnieść się z kanapy, co od razu okazało się złym pomysłem, bo nie byłam gotowa stanąć cłym ciężarem na mojej nodze i kiedy tylko stanęłam w miarę prosto zachwiałam się do przodu i prawie że walnęłam nosem w drewnianą podłogę. Prawie, bo plażowy chłopak w porę złapał mnie w pasie i teraz podtrzymywał zaledwie kilkanaście centymetrów nad twardą, niedobrą deską, twarzą w twarz. Miał naprawdę ładne oczy. Ostatnio zdałam sobie sprawę, że pierwsze, na co zwracam uwagę poznając kogoś nowego, to jego oczy. A te były niezwykle jasne i ze złotą obręczą wokół tęczówek.
- Rannym ptaszkiem to ty nie jesteś, prawda? - powiedział, wciąż trzymając mnie nad ziemią i uśmiechając się. Był realny, co mnie ucieszyło, bo przez jakiś czas miałam obawy, że koleś mi się przywidział.
- A powinnam być?
Wzruszył ramionami.
- Tutaj? Och, tak. Przyda ci się kiedyś, zobaczysz.
- Świetnie. Następnym razem będę pamiętać, a teraz, jeśli łaska, postaw mnie wreszcie do pionu, bo czuję się dziwnie.
Posłuchał i teraz stałam już pewnie na nogach, choć trzymając się blisko oparcia kanapy, aby  mieć się czego złapać, jakbym nagle zechciała się bliżej zapoznać z dębową podłodą.
Staliśmy tak kilka dobrych minut, tkwiąc w męczącej ciszy, kiedy ten poruszył oczywisty temat.
- Masz ładne włosy.
Spojrzałam na niego czujnie.
- Są może farb...
- Nie!
Cofnął się kilka kroków w tył, zapewne nie chcąc być pierwszym celem, w który miałam wielką ochotę rzucić tą głupią nogą od szafki czy tam krzesła, którą Calvin bardzo ładnie obgryza od jakiegoś czasu.
- Wyluzuj. Nie są farbowane. Rozumiem.
- Dziękuję.
Przymknęłam oczy i przytknęłam dłoń do skroni. Policzyłam do dziesięciu.
 - Właściwie jak masz na imię?
Ale kiedy otworzyłam czy, jego już nie było.

***

domek Calvina

 *wcale nie jest ich tak wiele, i, swoją drogą, kocham gościa ;)

ROZDZIAŁ V

Pamiętacie to uczucie, gdy jako sześciolatki wbiegaliście do galerii handlowej i waszym oczom ukazywał się widok nie z tej ziemi? Samochodziki, lalki barbie i pluszaki poustawiane na półkach sięgały nieba. Do tego dochodzili ci wszyscy sprzedawcy lizaków wielkości waszych głów i żelków z kwaśną posypką długą jak twoja prawa noga. Pomnóżcie to razy dziesięć, to może uzyskacie efekt podobny o tego, co ja czułam krążąc z Megi po obozie.

To miejsce było niesamowite. Idealnie zielona trawa, równiutkie ścieżki z białych kamieni wygładzonych przez wodę, i to dziwne zjawisko, kiedy burzowe chmury omijają tereny obozu, jakby był przykryty szklaną bańką.

Obóz był ogromny. Ciągnął się od wzgórza z sosną aż do brzegu oceanu. Miał na swoim terenie wejście do lasu wielkiego tak, że nawet sobie nie wyobrażałam. Plaża przyciągała mnie swoim miękkim piaskiem i słońcem odbijającym się w falach. A w oddali majaczyło jakieś dymiące wzgórze.

Dymiące wzgórze okazało się niczym innym, jakże popularną u Nowym Jorku ścianką wspinaczkową. Z lawą.  Prawdziwą, gorącą lawą spływającą po ścianie i wyparzającą wszelkie zarazki z twojej skóry. Tak, twojej.

W domu chodziłam na taką co tydzień. Dodatkowo latały nade mną harpie i dziobały mnie w ramiona i łydki, dla rozrywki.

Kilkoro obozowiczów wspinało się na sam szczyt. Oczywiście, bez zabezpieczeń. bo na co ci one, kiedy z góry leje ci się lawa?

Na naszych oczach jeden z nich, blondyn w błękitnej koszulce, zleciał jakieś cztery metry w dół i spadł na plecy. 

Kiedy ja zastanawiałam się, jakie kwiaty kupić mu na pogrzeb, Megi ze stoickim spokojem podeszła do niego z butelką tego samego płynu, który postawił mnie na nogi dzisiaj rano. W pięć minut potem chłopak, może trochę obolały, zasuwał z powrotem w górę ku szczytowi.

Musiałam tego spróbować.

***

Natępnie Megi zaprowadziła mnie na wielką arenę treningową. Była zbudowana na wzór starożytnych aren, na których odbywali swoje treningi prawdziwi gladiatorzy, i na której zdrapywali sobie krew przeciwnika z butów.

Z trzech stron otaczały ją rzędy kamiennych siedzisk, wysokich na jakieś trzy metry-cztery metry. Aktualnie przebywało na niej kilku gapowiczów i dwie pojedynkujące się pary.

W jednej z nich zauważyłam wysokiego chłopaka o ciemnych, brązowych włosach, lekko kręconych i krótko przystrzyżonych zgodnie z teraźniejszą modą.

Był dobrze zbudowany i w jednej chwili rozbroił dziewczynę próbującą go pokonać.

Była średniego wzrostu, a kiedy zdjęła hełm wysypały się spod niego na kark jej złote loki. Bynajmniej nie wyglądała na zmartwioną przegraną w pojedynku. Uśmiechała się szeroko i kiedy nas zauważyła, pomachała nam energicznie. Megi również się uśmiechała i pociągnęła mnie w jej stronę. 

Stojąc na środku areny czułam się jak w centrum jakiejś ważnej walki. 

- Cześć Megi! - złotowłosa uścisnęła mojego przewodnika. - Przyprowadziłaś kogoś nowego?

- Niektórzy olewają śniadanie po to, żeby mieć arenę tylko dla siebie - wytłumaczyła mi półgębkiejm Megi. Po chwili dodała:

- Tak, Sophie, przedstawiam ci Leanne. Nieokreślona - dopowiedziała szybko, przewidując kolejne pytanie. Sophie pokiwała głową ze zrozumieniem i odwróciła się do chłopaka z którym się pojedynkowała.

- Ej, Max! MAX! Chodź na chwilę!

Max, który właśnie oblewał sobie całą twarz wodą z butelki, i wyglądałoby to cholernie seksownie, gdyby nie miecz przytroczony do jego pasa. Wytarł twarz w ręcznik i podszedł do nas, bez entuzjazmu.

Był przystojny. Jego czekoladowe oczy emanowały opanowaniem i, co zauważyłam dużo później, nienawiścią do wszystkich. 

- Co jest?

Dopiero teraz na mnie spojrzał. Nie wiem, czemu, ale peszyło mnie to i zrobiłam dyskretny krok za Megi, chcąc się przed nim schować. Niestety, chyba nie uszło to jego uwadze.

Brawo za odwagę, Annie!

- Nowa? - zapytał w sposób wyrażający pogardę dla mojej osoby. - Kto jest jej boskim rodzicem?

- Nie wiemy, ale myślę, że długo nie będziemy musieli czekać - powiedziała Sophie z iskierką w oku.

- Tak myślisz?

Nie wiem czemu, ale nagle wezbrał we mnie gniew. Nie moja wina, że się tu znalazłam! Wykrzywiłam usta tak jak ja to tylko robię i patrzyłam na niego spod przymrużonych powiek.

On również nie wyglądał na zadowolonego, i najwyraźniej zdarzyło się to nie pierwszy raz, bo Megi z kwaśną miną chwyciła go mocno za umięśnione ramię i wzięła go na stronę gdzie energicznie zaczęła coś mu tłumaczyć, i choć bardzo starałam się nie podsłuchiwać, to mój boski rodzic musiał mieć jakiś wyrąbany w kosmos zmysł słuchu, po moim uszom nie umknął żaden szczegół.

- Co ty sobie wyobrażasz? Musisz przelewać swoje wszystkie żale na każdego kto znajdzie się pod wpływem twojego uroku?

- A mam wybór? Może gdybym wiedział, kto jest moim boskim rodzicem, nie byłoby problemu.

- Max, bądź cierpliwy.

- Czekam od roku. Od roku cisza. A głos który śni mi się co noc o dziwo nie powiedział, do kogo należy. Moja cierpliwość się kończy. 

Dziewczyna spojrzała nie niego ze współczuciem. 

- Mówiłam ci, że to najpewniej Hefajstos. I proszę cię, nie bądź taki naburmuszony. Annie jest tu nowa. Zróbmy na niej jak najlepsze wrażenie. 

- Ta, jasne.

- Max?

- Dobra! Niech ci będzie.

Zaczął iść z powrotem do nas, więc szybko schyliłam się do trampka udając, że wiążę sznurowadło. Nawet jeśli Sophie uznała to za dziwne zachowanie, nie dała nic po sobie poznać.

- Annie, to jest Max Stoner. Nieokreślony - Megi szturchnęła Maxa, i chłopak, chcąc nie chcąc, zmuszony był uścisnąć mi rękę. Wstałam jak nigdy nic z klęczek i popełniłam koszmarną gafę.

- Wiem - powiedziałam z szerokim uśmiechem.

Słodki Zeusie.

Megi spojrzała na mnie z zaciekawieniem i już otwierała usta, żeby zadać wiadome pytanie, ale ją uprzedziłam.

- Wiem, że ma na imię Max!

- Jasne, super - zabrał rękę i schował ją do kieszeni. Jestem prawie pewna, że wytarł ją w ten sposób z potu, który tam zostawiłam...

- Jestem Leanne Asplin. Nieokreślona, z tego co wiem - zwróciłam się do niego z powrotem, a patrzył na mnie jakbym co najmniej zabiła mu matkę. Lub ojca. Kto go tam wie. - Cokolwiek to wszystko znaczy.

- To znaczy, że nie wiadomo, kto jest twoim boskim rodzicem - odparł bezbarwnym tonem.

- Mam oboje rodziców.

- Biologicznych?

- Właściwie to Pat jest moim trzecim "tatą", jeśli mogę go tak nazwać.

- Czyli ojciec.

- Słucham?

- To znaczy, że twój boski rodzic jest mężczyzną.

- No tak. Oczywiście. 

Przez chwilę mierzyliśmy się wzrokiem, kiedy ja nagle oprzytomniałam i zwróciłam się do Megi, przy okazji ukrywając przed Maxem rumieniec wypływający na moje blade policzki.

- A właściwie kto jest twoim boskim rodzicem?

- Jestem córką Ateny.

Przypomniałam sobie tłum rodzeństwa Annabeth przy stoliku nr 6 i samą Annabeth ze swoimi blond puklami, szarymi oczami i figurą lekkoatlety.

Megi musiała zobaczyć mój zaskoczony wyraz twarzy, bo uśmiechnęła się do mnie i poklepała po ramieniu. Przynajmniej to miała identyczne jak Annabeth. Uśmiech.

- Owszem, nie wyglądam jak reszta mojego rodzeństwa, ale dzięki temu jestem jeszcze bardziej wyjątkowa. I uprzedzając twoje kolejne pytanie, czarny to mój naturalny kolor. Nie farbowałam ich.

- A Sophie? Może powiecie mi, że jest córką Dionizosa, tylko jest trochę bardziej wyjątkowa. I ładniejsza od oryginału.

Złotowłosa spojrzała na mnie i też się szeroko uśmiechnęła.

- Nie, ja jestem córką Apolla. I mam brata.

- No niemożliwe, że masz brata. Opowiedz nam, jak to się stało.

Max wykonał klasyczny plask dłonią o twarz i poszedł po swój hełm. Sophie zaśmiała się uroczo.

- Nie miałam na myśli mojego boskiego rodzeństwa. Mam brata bliźniaka, Ryana.

Opadła mi kopara, ale szybko pozbierałam ją z podłogi i przybrałam obojętną minę.

- Trojaczki są u Hermesa a sześcioraczki trafiły do Demeter.

- Właściwie - wtrąciła Megi -  Buerke'owie  to bardzo ciekawy przypadek, bo jedyny w historii. Nigdy dotąd nie zdażyło się, żeby bóg miał dwoje dwoje dzieci z jednej ciąży, jeśli mogę to tak nazwać.

- Nie możesz - wtrąciła Sophie.

- Nie przerywaj mi. W każdym razie, nic nam nie wiadomo o bliźniakach. Wiemy tylko o dwóch przypadkach, kiedy w jednej rodzinie urodziło się dwóch herosów. Bracia Hood, których miałaś okazję poznać...

Przypomniałam sobie ich elfie rysy i błękitne oczy. A potem przypomniałam sobie ich pięćdziesiątkę rodzeństwa. Na Zeusa.

- ... i Thalia i Jason. Ale oni na chłopski łeb się nie liczą.

Spojrzałam na nią szczerze zaciekawiona. I spodobało mi się to jej porównanie.

- Całe szczęście, że jestem dziewczyną, bo możesz mi wszystko pięknie opowiedzieć.

- Nie ma za bardzo co opowiadać. Thalia jest córką Zeusa i jednoczeście starszą siostrą Jasona, który z kolei jest synem Jupitera.

Zeus, Jupiter, rodzeństwo, ten sam bóg-rodzic. 

 - Chcesz mi powiedzieć, że bogowie istnieją również w rzymskiej formie?

- Na pewno masz biologiczną matkę? Pasowałabyś mi na córkę Ateny. Za szybko wszystko łapiesz...

- Ej, to nie było miłe.

Uniosła dłonie w geście obronnym. Zadałam kolejne pytanie, skoro już zaczęliśmy grę w pytania na poziomie.

- A gdzie ten Jason mieszka? Bo, z tego co ogarnęłam, tu są sami greccy herosi.
- Tutaj.
- Że jak?
- Odwołuję, że wszystko łapiesz. Nic już nie rozumiesz, prawda?
Kiwnęłam głową.
- Powiedzmy, że wszystko mi się pomieszało i wyszła z tego pizza z czekoladą wielkości iPoda.
- Smakowicie - mruknęła pod nosem Megi.
- Więc co z tym Jasonem?
- Znane jest ci takie pojęcie jak miłość? Zakochany kundel itp? Spoko, mi też nie. Ale tak jakoś wyszło, że Piper, jego dziewczyna, jest greczynką, grupową domku Afrodyty. Więc został. Teraz pewnie szlaja się gdzieś ze swoim przyjacielem, Leonem.
- Leonem...?
- Super ciacho - wtrąciła Sophie, po czym natychmiast spiekła raka. - Nie żeby to coś zmieniało. Jest strasznie irytujący, ale zdolne z niego ciacho. Dziecko, znaczy się. Zdolny chłopak. Kiedyś ci go przedstawię.

Uśmiechnęłam się i rzuciłam Megi porozumiewawcze spojrzenie.
Tylko Max, który przed chwilą wrócił, siedział cicho i gapił się na mnie jak na ostatniego hot-doga na talerzu.
- Co jest? - zapytałam pewna, że jestem gdzieś ubrudzona. - Mam coś na twarzy?

Nadal się gapił i choć nie odpowiedział i tak spłonęłam rumieńcem. Jego oczy, ciemne i głębokie, zdawały się mnie przenikać na wylot. Zaczęłam się zastanawiać, czy nie jest przypadkiem bratem Annabeth.
- O co ci chodzi, bo zaczynam się bać?
Otrząsnął się nagle i przeniósł swój wzrok na najpierw Megi, potem na miecze wciąż leżące na piasku, i z powrotem na mnie. 

- Zastanawiam się, czy przypadkiem ty nie farbujesz włosów.
Trochę mnie to obraziło, ponieważ byłam naprawdę dumna ze swoich włosów i bardzo je lubiłam.

Dlaczego pytał, czy je farbuję?

Moje włosy są platynowe. Nie zupełnie białe, sięgają mi mniej więcej do ramion. Ostatnio musiałam je ściąć, bo pewnien chłopak wplątał mi w nie zieloną plastelinę, kiedyś były długie niemal do pasa.
- Nie, nie wkładam też soczewek i nie noszę push-upów!
Nie wiem, czemu zareagowałam tak ostro, ale byłam zdenerwowana, i odeszłam stamtąd. Nie żeby szyna na nodze i konieczność poruszania o kulach mi w tym pomogła.
Udałam się w jedyne miejsce, gdzie czułam się jak w domu.
Plaża.
Złoty piasek wsypywał mi się do trampków, więc rozsznurowałam je i teraz, nagrzany od promieni słonecznych, parzył mnie w stopy.

Osunęłam się na ziemię tuż przy wodzie, tak aby delikatne fale  obmywały moje stopy.
W sumie powinnabyłam tam wrócić i przeprosić za mój nagły wybuch godny dziecka Aresa,  ale w tym samym momencie zauważyłam ciemnowłosego chłopaka siedzącego kilka metrow dalej, z nogami podkulonymi pod brodę, i zamkniętymi oczami. Oddychał powoli, widocznie szukał samotności. Uśmiechał się lekko.
Zastanawiałam się, kto zostawia wszystko i idzie pomyśleć na plaży?
Między innymi ty, idiotko.
Rzeczywiście. Od kiedy pamiętam, zawsze, gdy miałam jakiś problem, wychodziłam na plażę. Szum fal pomagał mi się skupić, a ciepło promieni słonecznych sprawiało, że uciekało ze mnie całe napięcie.
- Wiem, że tam jesteś - usłyszałam nagle. Spojrzałam na chłopaka, który wciąż siedział z zamkniętymi oczami. - Chodź, przysiądź się.
Posunęłam tyłkiem po piasku i znalazłam się obok niego.
- Hej - przywitał się. Nie pozostało mi nic, jak tylko robić to samo.
- Hej.
- Co u ciebie?
Rozmawiał ze mną jak ze strarą kumpelą, a nawet nie znałam jego imienia. Nadal nie otwierał oczu.
- Bywało lepiej.
Nie wiem, czemu, ale czułam, że chłopak mnie nie wyśmieje ani nic w tym stylu.
- A cóż takiego się stało?
Wzruszyłam ramionami, jakby to była drobnostka.
- Bez powodu nakrzyczałam na Maxa Stonera.
- Bez powodu?
- Naśmiewał się z moich włosów.
- Bo może są śmieszne.
- Nie są!
- Nie krzycz, proszę. Może po prostu przeprosić za swój wybuch?
- Latwo ci mówić, kimkolwiek jesteś.
- Jestem herosem jak każdy tutaj, Leanne-Olivio Riley-Asplin.

Po czym wstał i poszedł sobie, zostawiając za sobą w piasku ślady stóp.

Leanne

Max

Megi

Sophie

ROZDZIAŁ IV

Ból. To pierwsze słowo, które przyszło mi na myśl zaraz po przebudzeniu. Cholerny, nieustający, pulsujący ból. Potworny.

Nie otworzyłam oczu, ale czułam czyjąś obecność. Nie wiedziałam, czy to coś chce mnie zabić, czy nie, więc nie zdradzałam się z tym, że się obudziłam, póki ten ktoś do mnie nie przemówił:

- Hej, słyszysz mnie?

Dziewczyna. Głos miała jedwabisty, miękki, matczyny. Miałam wrażenie, jakbym była w najbezpieczniejszym miejscu na świecie.

- Halo? 

Otworzyłam oczy i wzięłam głęboki oddech. Tego mi brakowało. Mój nos wyczuł zmieszane ze sobą zapachy lekarstw, syropów i kadzidełek, jak w aptece. Pokręciłam nosem i chcąc nie chcąc kichnęłam potężnie.

Dziewczyna za moją głową wstał do pionu, pochyliła się nade mną i z lekkim uśmiechem na twarzy przywitała się jakbyśmy były starymi znajomymi.

- Cześć. Witaj wśród żywych.

No, może nie do końca jak ze starą znajomą, ale prawie.

Była ładna. Blond włosy kręciły się na końcach i okalały zaróżowione policzki. Miała nienaturalnie jasne oczy, szaro-burzowe, zdające się prześwietlać mnie na wylot. Tak jak oczy tego... czegoś.

- Jestem Annabeth. Jak się czujesz?

Jak się czuję? No nie wiem, łeb mi pęka, nie czuję prawej nogi i nie wiem, gdzie jestem. Jak się więc czuję?

- Głodno.

Oczywiście. Głodno.

Annabeth zaśmiała się uroczo i podała mi dużą szklankę napełnioną dziwnym płynem wyglądającym jak płynne szkło, ze słomką i kostkami lodu.

- A to co? Koktajl Mołotowa?

- Wypij, pomoże.

Uniosłam się nieco na rękach i usiadłam na żelaznym łóżku, z masą poduszek pod plecami. Szklanka z napojem była chłodna, ale kiedy wzięłam pierwszy łyk, płyn miał smak gorącego ciasta z rabarbarem! Mojego ukochanego ciasta, które razem z mamą piekłyśmy zawsze w pierwszy dzień wakacji. 

Zapiekły mnie oczy. Tęskniłam za mamą i nie wiedziałam, kiedy i czy w ogóle ją jeszcze zobaczę, nie wiedziałam nawet, czy Annabeth nie jest kolejnym potworem.

Popijałam sobie mój ciastowo-rabarbarowy napój w czasie kiedy Annabeth krzątała się przy szafce z całą masą pigułek.

Leżałam w dużym pomieszczeniu z mnóstwem łóżek i parawanami między nimi. Wszystko, jak okiem sięgnąć, było wykonane z żelaza i ciemnego drewna. Półki, łóżka, szafki, lampy, wszystko. Nie zdziwiłabym się, gdyby zastawa też była z żelaza. Mieli tu jakieś złoża czy co? W pomieszczeniu było jasno. Przez duże okna, teraz odsłonięte, wpadały promienie słoneczne mile grzejące mi policzki.

Bałam się spojrzeć na moją nogę. Naprawdę jej nie czułam. Przynajmniej wiedziałam, że mi jej nie odcięli, bo spod kołdry, nie żelaznej co prawda, ale ciężkiej, wystawały mi palce z pomalowanymi na bordowo paznokciami. Spróbowałam nimi poruszyć. Szło mi opornie, łagodnie mówiąc. A tak naprawdę wrzasnęłam z bólu, a palcami nie poruszyłam. Annabeth odwróciła się z przerażeniem na twarzy i przekonaniem, że już nie żyję.

- Co się dzieje?!

- Może ty mi powiesz?! Co jest z moją nogą?!

- Przecież wszystko jest na miejscu.

- Jakbyś się czuła, gdybyś nie mogła używać swojego mózgu?!

- Nie wiem.

- Jak to?! Przecież właśnie tak funkcjonujesz z dnia na dzień!
Annabeth zamknęła oczy i przejechała sobie dłońmi po twarzy. Wzięła bardzo głęboki oddech, jakby miało to powstrzymać ją przed pociachaniem mnie na drobne kawałeczki.
- Okay. Po pierwsze, zoperowaliśmy twoją nogę, zszyliśmy udo i nastawiliśmy rzepkę. Będziesz musiała się oszczędziać i nie szaleć za bardzo. Utrzymywaliśmy cię w śpiączce tzw. farmakologicznej jak najdłużej, jesteś tu od trzech dni. Nogę masz w szynie, więc uważaj. Trochę w niej zabawisz. To, co przed chwilą wypiłaś, to nektar. Leczyliśmy cię nim, ale co za dużo to nie zdrowo.
- Jak bardzo niezdrowo?
- Powiedzmy, że byłabyś naprawdę ognistą kobitką.
- W takim razie poproszę całe wiadro.
- Ja całkiem serio mówię. Wypali cię od środka, i zostawi kupkę popiołu.
- Super.
Patrzyła na mnie jak na wariata (i wcale jej się nie dziwię, bo wygadywałam głupoty) i szybko odwróciła się z powrotem do swoich kolorowych tabletek.
Kiedy się odwróciła, na tacce (żelznej, a jakże!) leżała cała masa różnej wielkości kolorowych pigułek i szklanka wody. Musiała wyczytać z mojej twarzy niechęć. Wciąż nie byłam pewna, czy nie chce mnie otruć. Uśmiechnęła się i przydsiadła na krawędzi łóżka.
- Nie jestem potworem.
- Jasne.
- Nie jestem też w pełni człowiekiem - dodała po chwili.
- Jeszcze lepiej. Też masz różki i włochaty zadek?
Uśmiechnęła się szerzej, i musiałam przyznać, że miała naprawdę ładny uśmiech.
- Nie, nie mam. Annie, powidz mi proszę, co wiesz o mitologii?
Zdziwiło mnie to pytanie. Spodziewałam się raczej takich typu: "jaką masz grupę krwi?" lub "czy jesteś bardzo koścista?".
- Greckiej? No siedzi sobie takich dwunastu gburów - tu Annabeth zerknęła w górę wyraźnie zaniepokojona - i umawiają się między sobą, kto dzisiaj ginie, które miasto rozwalają, a kogo oszczędzą.

Niech was nie zmylą pozory. O mitologii greckiej wiedziałam naprawdę sporo. Więcej niż cała moja powalona klasa razem wzięta.

- Nie do końca, ale na upartego może być - powiedziała po chwili Annabeth. - A co wiesz o ich dzieciach?
- Chodzi ci o Perseusza, Tezeusza, Heraklesa itp? No i jeszcze Dionizos, ale on też grzeje teraz siedzenie na Olimpie.
Annabeth patrzyła ma mnie jak na zagubiony prezent gwiazdkowy odnaleziony w maju. Z nalepką z jej imieniem.
- Musisz być od Ateny. Mało kto wie o Dionizosie...
-  Je dois être comme ça?*
-  Cela signifie que votre parent est divine Athéna.**
- Umiesz mówić po francusku?
- A ty?
- No, od dziecka.
- To może Afrodyta...
- Chyba nie do końca rozumiem, o co chodzi...
- Na razie nie musisz - podała mi tackę z lekarstwami - Połknij tabletki. O, i nie mów o tym Chejronowi. Nie lubi, jak faszeruję półbogów współczesnymi farmaceutykami.
- Co to Chejron?
- Tego też mu nie mów.
- "Mu"? To jakiś gościu? Mama zrobiła mu sporą krzywdę dając mu tak na imię.
- Jakieś trzy tysiące lat temu może i by się przejął....
- Facet ma trzy tysiące lat?!
- Owszem.
- Chwila moment! Połączmy fakty!
Wyliczałam wszystko na palcach prawej dłoni. I lewej.
- W szkole zaatakowała mnie jakaś szkarada. Następnie wprost z autobusu przechwycono mnie i wpakowano do furgonetki z jakimiś świrami i stuokim gościem, który chciał wziąć sobie moje piękne oczy i wszczepić w skórę. Dowiedziałam się, że mój przyjaciel Calvin nie dość, że ma włochate nogi, to jeszcze ich nie goli! Teraz budzę się nie wiadomo gdzie, nie wiadomo kiedy i nie wiadomo z kim! W dodatku wszysacy ciągle mówią coś o jakiś półbogach!
 Annabeth patrzyła na mnie z lekkim uśmieszkiem na twarzy. 

- Nikt nie wierzy za pierwszym razem.

 ***

 - Nie wierzę.

Ktoś za mną prychnął. Ktoś inny powiedział do sąsiada, że wisi mu trzy drachmy. Inni milczeli i po prostu wpatrywali się ze mnie znudzeni. Nowa. Jeszcze jedna. Półbóg.

- NIe wierzę - powtórzyłam po raz kolejny z coraz większym niedowierzaniem w głosie - Ja po prostu wam nie wierzę!

Ktoś wstał. Jakaś dziewczyna. Miała kruczoczarne, kręcone włosy i szare oczy. Była niewysoka i przysadzista, ale twarz miała dobrotliwą, i dodatkowe kilogramy tylko dodawały jej uroku. Podeszła do mnie i podała mi dłoń, żeby pomóc podnieść mi się z klęczek. Była ładna.

- Hej! Jestem Megi*. Chodź, oprowadzę cię po obozie - powiedziała, po czym dodała szeptem tak, żebym tylko ja mogła to usłyszeć - bo te sztywniaki jakoś się do tego nie palą.

Odpowidziałam uśmiechem i chwyciłam wyciągniętą w moją stronę dłoń. Opuściłyśmy stołówki w trybie NOW.

***

Właśnie byłam w trakcie śniadania, kiedy jakiś gościu na wózku poprosił mnie, żebym wyszła na zewnątrz, bo chce mnie przedstawić obozowiczom. Wyglądał na... zmęczonego. Jego twarz nie była ani stara, ani młoda. Po prostu była.

Jakoś wyczołgalam się z obozowej infirmerii z tym całym ustrojstwem w które została zapakowana moja biedna noga. Zdecydowanie wolalabym zostać w środku i w spokoju zjeść  moje śniadanie. Ale jak mus to mus. O framugę drzwi były oparte dwie kule. Wzięłam je sobie.

Na zewnątrz było ciepło. Słońce miło grzało mi policzki i odbijało się w liściach. Wyszłam prosto na dróżkę, która biegła przez las do stołówek, gdzie, według gościa na wózku,  miałam się udać. 

Idąc ścieżką ma się wrażenie, że przebywa się w zupełnie innym świecie. Drzewa rozpraszają światło słoneczne, a szum oceanu pieści ucho.
 Do stołówek dotarłam i  aż rozdziawiłam usta.

Przy około dwudziestu różnych stolikach siedziały co najmniej dwie setki obozowiczów, w takich samych podkoszulkach, od których koloru możnabyło dostać oczopląsu. Pomarańczowa fala zdawała się wdzierać siłą do mojej głowy. 

- Halo! Proszę o spokój!

Gościu z wózka wyjechał na sam środek stołówki i teraz próbował przekrzyczeć tłum. Ze zrezygnowaną miną zaczął... wstawać z wózka. Człowiek niepełnosprawny nagle stanął na swoich czterech nogach. Tak, czterech. A dlaczego czterech? Gościu z wózka był w połowie pięknym, siwym koniem. Teraz już wiem. Chejron. Trener i opiekun wszystkich półbogów o których słyszy się w naszych czasach. Chejron żyje. 

- CISZA!

Wszyscy umilkli jak na zawołanie.

- Dziękuję.
Machnął ręką, abym wyszła na środek. Wciąż zapatrzona w niego, nie mogąca uwierzyć w to, co się właśnie stało, przeszłam na środek stołówek.
- Drodzy obozowicze, to jest Lora.
- Leanne - poprawiłam automatycznie pewna, że to nie-bliźniacy powiedzieli mu, jak mam na imię. Albo ta zdradliwa koza Calvin.

- Dobrze. Leanne, opowiedz nam coś o sobie.
Przestąpiłam z nogi na nogę z całkowitą pustką w głowie. Co ja mam im powiedzieć? Nie jestem zbyt ciekawą osobą. Grałam na zwłokę i miętosiłam rąbek koszulki w dłoni.
- Mam na imię Leanne.
- To już wiemy - rzucił ktoś na lewo, ale natychmiast został uciszony przez kolegę obok.
-Mam piętnaście lat. Nie jestem nikim wyjątkowym.
- Jesteś. W końcu jakoś tu trafiłaś, prawda? - powiedział wysoki brunet siedzący pośród około trzynastu nastolatków o takich samych piwnych oczach.
- Nie mam pojęcia, kim jestem, okay?
- Półbogiem. Tak jak my wszyscy tutaj.
- Półbogowie nie istnieją.
- W takim razie co tu robimy?
Patrzyłam na niego i nie byłam w stanie uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Półbogowie nie istnieją!
- Mnie się nie pytaj, jak tylko się wyleczę, spadam stąd.
- Co się zaatakowało?
- A skąd mam wiedzieć?!
- Powiem ci. To był piekielny ogar prosto z Tartaru. Więc z łaski swojej usiądź  przy stoliku Hermesa i pogódź się z tym, że teraz będzie jeszcze gorzej.
Z wrażenia usaidłam na samym środku.
- Nie wierzę.

***

* Megi to nie jest żadna Maggie, Megunda sregunda, tylko Megi ;)

ROZDZIAŁ III

 ***

- Cholera!

Moje cudowne rozważania przerwał krzyk Calvina, który właśnie odsuwał się od okna furgonetki i bardzo nie obchodziło go, że nikt poza nim nie wie, co się dzieje. Nim i Argusem, który docisnął gaz do dechy, a czerwona wskazówka szybko wskakiwała na coraz wyższe liczby: 80, 100, 130, 150 km/h*.

Bracia rozglądali się po kabinie, szukali czegoś pod siedzeniami i w bagażniku. Nagle Connor wyciągnął spod mojego siedzenia długi, błyszczący miech. Tak, miecz. MIECZ, do cholery! Taki sam, jakim w starożytności ścinano kokosy i głowy. Travis miał identyczny. Już miałam im powiedzieć, że to nie jest śmieszne i że robią z siebie głupków, kiedy na moich kolanach zmaterializował się długi na czterdzieści centymetrów sztylet w skórzanej pochwie. 

- Ty żartujesz, prawda?

Travis, któremu spoglądałam teraz w oczy, nie był tą samą osobą, która przez ostatnie pół godziny przekomarzał się z bratem na temat tego, który z nich jest przystojniejszy. W jego oczach dostrzegłam upór i powagę, determinację ale na pewno nie iskierkę żartownisia która towarzyszyła mu cały ten czas.

- Wybacz Leanne, ale w towarzystwie trzech piekielnych ogarów nie jest mi specjalnie do śmiechu.

Bać zaczęłam się, gdy zupełnie wbrew sobie wyjrzałam przez szybę furgonetki i moim oczom ukazał

się ogromny, wielkości samochodu, coś jakby przerośnięty pies, skrzyżowanie buldoga z hartem. A kiedy odwrócił swoją głowę i nasze spojrzenia się spotkały, odniosłam wrażenie, jakby on mnie znał. 

Wtedy zaczęłam krzyczeć. Na całe gardło.

***

- Leanne! Uspokój się! Musicie wyskoczyć!

- Oszalałeś?! Jedziemy ze sto pięćdziesiąt na godzinę! Zabijemy się!!

Calvin już się przygotowywał do samobójczego skoku, zapiął klipsy swojego turystycznego plecaka na piersi, ściągnął trampki i teraz ściągał spodnie. Ściągał spodnie. 

Już wiem, dlaczego tak często, a zwłaszcza po deszczu, zajeżdżało od niego mokrą sierścią. Dlaczego mój przyjaciel nie golił nóg? A wierzcie mi, powinien. Takiej łasicy nie ma się nawet po ciężkiej i długiej zimie. 

Calvin, od pasa w dół, był kozą. Jego nogi pokrywało czarne poskręcane futerko. A zamiast stóp miał najprawdziwsze kopyta. Na razie nikt nie kwapił się wytłumaczyć mi, dlaczego mój kumpel nosi włochate kalesony, poza tym, i tak bym nie uwierzyła.

Travis i Connor tłumaczyli mi, że spróbują odciągnąć od nas potwory jak najdalej, ale żebym nie łudziła się, że przynajmniej jeden nie zostanie w tyle i nie pobiegnie za nami, ale że jeśli uda nam się  zgrabnie wyskoczyć i od razu bez narzekania i zatrzymywania się ruszyć biegiem prosto do celu, może uda nam się dotrzeć do obozu bez większych trudności.

Słuchałam tego i moje przekonanie, że to jacyś szaleńcy, potwierdzało się z każdym słowem. 

Dali mi jeszcze jeden sztylet, identyczny jak ten pierwszy, i powiedzieli, że jest zrobiony z niebiańskiego spiżu. Powiedzmy, że zrozumiałam tyle, że jednorożce zrobiły tęczową kupę na chmurce i z tego właśnie tworzywa mam broń. Kiedy zaczęłam protestować, że nie wiem nawet, jak się tym posługiwać, spojrzeli na mnie w identyczny sposób, co skutecznie zamknęło mi usta.

Może gdybym powiedziała im, że ja potrafię zranić się tępym nożem krojąc ogórka do sałatki, daliby mi miecz z kolorowych balonów, taki, jakie klauni rozdają rozwydżonym dzieciakom w restauracji żeby miały czym się zająć.

Calvin dawał mi krótkie instrukcje i mówił o punktach orientacyjnych, po których miałabym łatwo dotrzeć do obozu. Z tego wszystkiego zapamiętałam  głaz rozłupany na dwie równe części, strumień płynący trzema korytami i wielką sosnę na szczycie wzgórza, za którą to miałam być bezpieczna. Nie do końca rozumiałam dlaczego mi to mówi, przecież mieliśmy zwiewać razem. Nie wspomniał też o tym, co mam zrobić, jeśli ogar jednak zechce się ze mną pobawić, ale tak bardzo wymownie spoglądał na sztylety leżące na moich kolanach, że musiałam oswoić się w myślą, że będę musiała  użyć moich wykałaczek, czytaj: BĘDĘ MUSIAŁA WALCZYĆ Z WIELKIM PSEM-MORDERCĄ. Ja chcę do domu!

- Leanne, bądź gotowa na trzy! Zwolnimy wtedy furgonetkę jak tylko możemy, ale będziecie mieli mało czasu na skok!

Spanikowałam, to jasne. Mój przyjaciel był w połowie kozą, goniły nas trzy potwory, które nie miały prawa istnieć i na dodatek mieliśmy wykonać samobójczy skok w nieznane z pędzącego samochodu!

- Co z moimi rzeczami?

Oczywiście, dizajnerska walizka na pierwszym miejscu.

- Weźmiemy je! Jeden!

Nie, nie, nie, nie, NIE

- Dwa!

- A jak się zabijemy?!

Travis otworzył boczne drzwi furgonetki i chłód majowego wieczoru wdarł się do środka. Dostałam gęsiej skórki i pospiesznie założyłam moją czarną skórzaną kurtkę której dotychczas używałam jako poduszki.

- Trzy!

Auto nieznacznie zwolniło i razem z Calvinem wyskoczyliśmy na zewnątrz.

Chyba nie muszę wam mówić, jak bolesne jest bliskie spotkanie z kamienistym poboczem. Choć moje kolano jak i kostka nie zniosły tej znajomości najlepiej, wstałam niemal natychmiast i zaczęłam biec za moim kumplem, którego włochaty tyłek właśnie znikał w krzakach. Biegł nadzwyczaj szybko jak na kogoś z zanikiem mięśni, choć osobiście zaczęłam już rozumieć, dlaczego nie ćwiczył na wf-ie. No bo co by sobie pomyśleli ludzie, gdyby zobaczyli jego włochate giry w krótkich spodenkach treningowych?

- Calvin, zwolnij trochę!

Nawet jeśli posłuchał to i tak poruszaliśmy się za szybko i już po dwóch kilometrach odpadłam.  I choć kondycję miałam nie najgorszą, to zdecydowanie wolałam krótsze dystanse. Moje płuca wołały o pomoc a mięśnie w łydkach rwały niemiłosiernie, ale dzielnie parłam na przód. Przebiegliśmy jeszcze z dwieście metrów równolegle do bocznej drogi, kiedy Calvin kazał mi biec dalej i się nie zatrzymywać, a sam skręcił w lewo, czyli w przeciwną stronę niż ta w którą mieliśmy się udać. Minęłam przepołowiony głaz, co pozwoliło mi sądzić, że do celu pozostało nieco ponad kilometr.

Sztylety niemiłosiernie obijały mi się o uda i brzęczały co doprowadzało mnie do szału i jednocześnie zdradzały moją pozycję potencjalnemu napastnikowi, więc wyjęłam je z pochew i biegłam dalej trzymając je przed sobą jak jakąś śmierdzącą skarpetę. Nie była to może najwygodniejsza forma ucieczki, ale niewątpliwie właśnie ona uratowała mi życie.

***

Piekielny ogar wyskoczył na mnie w prawej strony, kiedy mijałam  potrójny strumień. Według zapewnień nie-bliźniaków za jakieś pół kilometra powinnam dotrzeć do sosny, minąć ją, zejść w dół zbocza i znaleźć się w bezpiecznym miejscu.

Miał duże, czarne oczy które zdawały się mnie prześwietlać  i liczyć kosteczki do obgryzienia.

Jego krótka sierść lśniła w świetle księżyca i miałam wrażenie, że krążą po niej twarze zastygłe w wyrazie przerażenia. 

W ciągu tego dnia nauczyłam się trzech rzeczy:

- nie ufaj lekarzom

- bliźniacy mogą się okazać nie-bliźniakami

- i nigdy, przenigdy nie atakuj piekielnego ogara z bronią nad głową. Prawdopodobnie rozszarpałby ci bebech, a ty nie miałabyś jak się bronić.

Mnie też by pewnie wybebeszył, gdyby nie fakt, że miałam drugi sztylet w lewej ręce, i to właśnie instynkt (KOBIECY, jestem tego pewna) kazał mi się zamachnąć z boku. Może nie był to najtrafniejszy zamach w moim życiu, ale ogłuszyłam ssaka bądź cokolwiek to było płazem sztyletu i zerwałam się do dalszego biegu.

Chyba tylko sam Calvin potrafiłby mi podać powód, dla którego miałabym go nie zabijać przy najbliższej okazji. Nie wiem, czemu się go posłuchałam i nie przesłuchałam, dokąd się wybiera, czy ma zamiar wrócić i czy zabrał ze sobą krem z filtrem! Niech go szlag...

Już widziałam sosnę, jej potężny pień, szeroko rozstawione gałęzie, czułam jej potęgę i zapach sosnowych igieł, kiedy cudowna ja wpadłam w jakiś przeuroczy dołeczek i wywinęłam orła. Muszę wspomnieć, że kolana to moja pięta Achillesowa, więc kiedy usłyszałam cichutkie trach wiedziałam, że moja rzepka nie przeżyła kolejnego bliskiego spotkania z twardym podłożem.

 Wrzasnęłam z bólu i wciąż ze sztyletami w dłoniach podczołgałam się do sosny i oparwszy się o jej chropowaty pień, czekałam na przybycie przerośniętego buldoga.

Nie musiałam długo czekać. Mój pupil przybył do mnie w kilka minut po moim efektownym upadku. Obnażył swoje żółtawe, krótkie za to liczne zęby, a w jego gardle narastał warkot.

- Dobry piesek - wypiszczałam. Moje serce biło teraz tak mocno i tak szybko, że usłyszałby je każdy przechodzeń.

Trzymałam sztylet na wysokości bioder, jego czubek skierowałam między oczy potwora. I wtedy usłyszałam śmiechy. Gdzieś niedaleko, za mną, spora grupa osób śmiała się głośno, nie zdając sobie sprawy z zagrożenia.

To musiał być ten obóz.

A piekielny ogar nie może wejść do obozu.

Więc dlaczego ja, Leanne Asplin, siedzę sobie po tej akurat stronie sosny, kiedy, według zapewnień Calvina i braci, za nią miałabym być zupełnie bezpieczna?!

I kiedy tak rozmyślałam na temat swojej głupoty, ogar zaatakował.

 Z boku, zupełnie niespodziewanie, a ja straciłam czas na zorientowanie się w nowej sytuacji, więc gdy ogar mnie dopadł, nie byłam nawet w stanie się obronić. Kiedy pazury potwora rozpruły mi udo nie zdążyłam nawet krzyknąć. Ogar przeskoczył nade mną a ja, pół przytomna z bólu, ostatkami sił zamachnęłam się na niego sztyletem i trafiłam go, prosto w gardło.

Zniknął. Tak samo jak wcześniej pani Fran, zamienił się w żółtawego gluta i zniknął.

Ostatnie co pamiętam, to wyraz twarzy zdyszanego Calvina pochylającego się nade mną.

* tak mi się nie chce pisać "kilometrów na godzinę", że będę sobie trochę ułatwiać życie :)

***

JEEJ!

to będzie już trzeci rozdział, i choć pojawił się suuuper szybko po poprzednim, zapowiadam:

ferie się skończyły, czas na naukę,  więc rozdziały będę dodawać sporadycznie i w miarę własnych możliwości (czytaj: jeśli rodzice nie dadzą mi szlabanu na komputer lub po prostu mi go nie zabiorą)

pozdro600, mammariss

ROZDZIAŁ II

Ja naprawdę nie wiem, jak znalazłam się w tym autobusie.  Leżałam na trzech siedzeniach w ostatnim rzędzie gdzie, zazwyczaj, gdy tylko jedziemy na jakąś nudną wycieczkę, siedzi Tom z Katją i swoimi podwładnymi. W sumie powinnam się czuć zaszczycona, albo co najmniej wyróżniona, ale mało mnie to w tej chwili obchodziło. W przeciwności do mojej rany na głowie, która znowu się otworzyła, i teraz krew powoli zalewała mi prawą stronę twarzy. Nie miałam nic, chusteczki, plastrów, żeby powstrzymać krwawienie. Calvin spał, z nadgryzioną puszką w dłoni.

Nadgryzioną puszką?

Potarłam oczy, bo byłam pewna, że z powodu szoku coś mi się przywidziało, ale kiedy znowu spojrzałam na śliniącego się przez sen kumpla, na aluminiowej puszce widniał ślad sporych, równych zębów, które uśmiechały się do mnie za każdym razem, gdy potykałam się o własne nogi.

Mój przyjaciel, w wolnych chwilach, podgryza sobie aluminiowe puszki. Dla mnie spoko. Tylko żeby nie kazał mi wziąć gryzka na spróbowanie. Miałabym przechlapane...

Bardzo delikatnie trzepnęłam go w głowę, aż zsunął się z siedzenia i wydał z siebie gardłowe "beee!"

- Calvin!

- Jeeeść!

- Calvin, ty wielka kupo końskiego łajna! Obudź się leniu patentowany, bo jak nie, to ci zrobię z d...!

W tym momencie przerwałam, bo zorientowałam się, że trzy czwarte autobusu, głównie straszne panie ze swoimi wnuczkami i siatkami, wpatrują się we mnie oczami wielkimi jak spodki od filiżanek, a wyrazy ich twarzy dały mi jasno do zrozumienia, że jeśli wyrzucę z siebie jeszcze jedno słowo,  to wyślą mnie gdzie pieprz rośnie za to, że kazałam wysłuchiwać ich skarbeńkom podłych wulgaryzmów! W sumie mógł też ich przerazić strumień krwi  lejący się z mojego czoła... Jeden pies.
Uśmiechnęłam się przepraszająco, pochyliłam się nad uchem Calvina i bardzo, bardzo cichutko wyszeptałam:

- Obudź się, bo jak nie, to ci zrobię z dupy jesień średniowiecza.

Sukces, obudził się, potarł ucho i spojrzał na mnie z nieukrywanym przerażeniem, bo moje czoło wyglądało, jakby Tarantino wykorzystał je w swoim najnowszym filmie.

- Annie? Potrzebujemy lekarza.

Wciąż słodko się uśmiechając, ledwo powstrzymując się od wrzasku i wypowiedzeniu wszystkich znanych mi przekleństw, odpowiedziałam:

- Calvin? Ostatni "lekarz" o mało nas nie zabił. Nie wiem, jak ty, ale ja nie mam w zwyczaju "pozbywania się" lekarek ot tak (tu pstryknęłam palcami, dla zwiększenia efektu). Nigdy też nie noszę przy sobie buteleczek z zabójczymi substancjami, które ratują mi życie, bo moje, aż do dnia dzisiejszego, nie było zagrożone, no chyba że rozjechaniem na placek przez autobus szkolny!

Chłopak patrzył na mnie jak na opętaną, i wcale mu się nie dziwię, bo kiedy się wściekam, moje włosy się elektryzują, stają dęba, źrenice się rozszerzają, jakbym była na haju i nie wiem co jeszcze, ale wyglądam jak diabeł wcielony.

- A teraz bądź grzecznym chłopcem, i gadaj. Co ja robię w autobusie, dlaczego z mojego czoła wciąż leje się strumień krwi, i z jakiej paki jesz puszkę?!

To ostatnie dodałam widząc, jak Calvin podnosi kolorowe aluminium do ust i zaczyna się w nie wgryzać, ale przestał, gdy tylko o tym wspomniałam, a na jego policzkach pojawił się czerwony rumieniec.

Nie odpowiadał. Czekałam cierpliwie jakieś pięć minut, ale potem tak jakoś wyszło, że rzuciłam się na niego z obnażonymi zębami i pomalowanymi na czarno paznokciami. Musiało to wyglądać dziwnie z perspektywy wszystkich babć, ale żadna nie zareagowała. Słyszałam tylko, że gdzieś któraś wspomniała o egzorcyście. Krzyczałam na niego, że ma zerwać śluby milczenia i wszystko pięknie mi wyśpiewać!

Patrzyłam na niego wielce wymownym wzrokiem. Zauważyłam, że musiał bardzo się denerwować, bo na jego czole wystąpiły kropelki potu, ręce mu się trzęsły i jak zawsze, kiedy się stresuje, oddychał płytko robiąc szybkie półoddechy.

- No więc?

Potarł dłońmi o uda. Potem sięgnął do kieszeni i wyjął paczkę chusteczek higienicznych. Wyjęłam jedną i przyłożyłam ją sobie do czoła, jakby była ostatnią barierą między moją krwią a podłogą... I właśnie tak było... W tym samym czasie Calvin wziął sobie drugą chusteczkę i zaczął ją żuć. Nie miałabym nic przeciwko, sama lubię sobie raz na jakiś czas  podgryźć papier, gdyby nie fakt, że z chusteczką w ustach ciężko się mówi.

- Calvin, do jasnej ciasnej!

- Okej okej! Tylko nie zacznij mnie znowu przyduszać!

- No mów.

Wziął głęboki oddech, wziął głęboki oddech i przygotowywał się na zderzenie z prawdą. Nie popędzałam go, ale ukradkiem spoglądałam na zegarek. Dwie minuty, cztery, siedem...

- Calvin!

- Kiedy ja nie wiem, od czego zacząć!

- Może od początku, geniuszu...

- No dobra... Zaczęło się tego dnia, kiedy wybuchł tamten sklep. No więc, łagodnie mówiąc, nabroiłaś. Koleś, który nie zdąrzył wybiec na korytarz, został porwany przez falę, no i go podtopiło, a potem wzięło i nim walnęło o szklaną szybę. Nie było z nim najlepiej. A ty stałaś pośrodku pawilonu jak gdyby nigdy nic, sucha i z rozkojarzonym wyrazem na twarzy. Nic dziwnego, że twój tata się wkurzył. I choć Marion próbowała go jakoś udobruchać, on spakował cię i przeniósł tutaj, do ośrodka dla młodocianych przestępców. Nikt nie wie, co dokładnie wydarzyło się w sklepie zoologicznym. Tom kłamał. Nie weszłaś tam z bronią i nie zaczęłaś wrzeszczeć, żeby ludzie wyskakiwali z kasy i biżuterii, wcale nie trafiłaś w zawór wody. Facet, który został poszkodowany, trafił do szpitala z obrażeniami klatki piersiowej i czaszki. Nie wniósł sprawy do sądu tylko dlatego, że Pat obiecał mu, że spędzisz tu jakiś czas. Operowali, go, ale żyje, wyluzuj - dodał, widząc przerażenie na mojej twarzy.

Co ja najlepszego narobiłam?

 Chusteczka przykleiła mi się do czoła, a ja bałam się ją odrywać, bo wiedziałam, że kiedy tylko zacznę, znowu poleje się krew, a tego nie chciałam. Przyłożyłam więc tylko drugą chusteczkę, bo pierwsza wyglądała jak po bitwie na czerwoną farbę, a ja byłam coraz bledsza.

Calvin najwyraźniej musiał zorientować się, że coś jest nie tak, bo przerwał swoją opowieść i nakazał mi oddychać głęboko.

- Zaraz wysiadamy, Leanne.

Zamknęłam oczy i zaczęłam liczyć oddechy. Doszłam do siedemnastu, kiedy Calvin kazał mi się zbierać. Nie wiem, skąd on miał moją walizkę. Moją ukochaną, skórzaną walizkę z rączką i całą masą naklejek z podróży za granicę. Była przeraźliwie ciężka, zwłaszcza kiedy naładowałam tam książek i wszystkich innych rzeczy potrzebnych do przetrwania na dwu tygodniowych wakacjach z rodzicami, stara i okropnie niemodna, ale kochałam ją nad życie, od kiedy w wieku siedmiu lat zasnęłam w niej, podczas drugiego rozwodu mojej mamy. O pierwszym w ogóle nie mówi, a kiedy już pytam o mojego "biologicznego ojca" krzyczy na mnie i zamyka się w swojej sypialni. Teraz jest w związku z Patem. On jest całkiem spoko, no i to dzięki niemu mama znalazła stałą, dobrze płatną pracę w Nowym Jorku, gdzie mieszkamy od zawsze.

Wysiedliśmy z autobusu. Może nie byłam geniuszem geograficznym, ale szum oceanu poznałabym nawet we śnie.

Uwielbiałam ten odgłos. Uspokajał mnie, wprawiał w stan upojenia, jakby nic złego nie mogło się przydarzyć. Zawsze, gdy jeździłyśmy z mamą na wakacje za granicę, musiałyśmy mieć domek nad samą plażą, tuż przy wodzie, jej szum musiał kołysać mnie do snu. Mama też kochała wodę.

Nawet nie zauważyłam, gdy pod nasz nosy zajechała biała furgonetka z nieskromnym napisem "BOSKIE TRUSKAWKI", odsunęły się boczne drzwi, z których wypadli jacyś nastolatkowie, ja  zostałam wpakowana na tylne siedzenie, Calvina spotkał zaszczyt i zasiadł z przodu obok kierowcy. Trwało to może z trzydzieści sekund, i nie uwierzyłabym, jeśli ktoś by mi powiedział, że nie ćwiczyli tego przez długie godziny.

Na tylnym siedzeniu mini vana wcisnęłam się między dwóch dosyć wysokich chłopaków o elfich rysach i jasnych oczach. Musieli być co najmniej braćmi, jak nie bliźniakami. Obaj uśmiechali się półgębkiem, ale ich oczy pozostawały poważne. jeden z nich zauważył, że się gapię i tym razem pokazał piękny zestaw białych ząbków.

- Co? Też cię dziwi, że może być na świecie ktoś tak przystojny jak ja?

Przyznaję, zatkało mnie. Mimo, iż sądziłam, że wiara w siebie jest jedną z najważniejszych cech u człowieka, nigdy nie spotkałam kogoś tak pewnego siebie.

- Ja...

Teraz odezwał się ten drugi.

- Weź przestań, Connor, bo biedna dziewczyna jeszcze ci uwierzy, a jestem pewien, że nie chciałaby żyć ze świadomością, że została okłamana, prawda?

Boże... Co to za ludzie są?

- Travis, ona ma oczy.

- Ale nie wiemy, czy ma jakieś porównanie. Na przykład, ja naprawdę nie wiem, do czego ty chcesz ją przekonywać, kiedy ja siedzę tuż obok. To bezcelowe.

Postanowiłam przerwać tę idiotyczną wymianę zdań, bo choć obaj mieli oryginalną urodę i byli niezaprzeczalnie przystojni, żaden z nich nie był moim Jaredem Leto.  Ani Milesem Tellerem. A o Tristianie McLeanie mogłam tylko pomarzyć.

- Hej! Chwila moment! Jak ja mam niby ocenić, który jest przystojniejszy, skoro jesteście identyczni?!

To chyba zbiło ich z tropu. Connor nachylił się do Travisa tak, że ich głowy zawisły dokładnie na wysokości mojego brzucha. Travis odezwał się do brata (tak przynajmniej założyłam) teatralnym szeptem.

- Te, Connor, i co teraz?

Connor wyglądał na równie zbitego z tropu co Travis.

- Nie wiem, stary... Zaskoczyła nas. Zazwyczaj kiedy ktoś mówi, że jesteśmy identyczni, wystarczy powiedzieć, że ja jestem przystojniejszy i po sprawie... Zostaliśmy wykiwani... A to podła...

 Bardzo kulturalnie pomachałam im dłonią między oczami.

- Siedzę tu.

Podnieśli się gwałtownie do pionu ze zmieszanymi minami.

- Dziękuję.

Odgarnęłam włosy z czoła. Moje chusteczki nadal tam były i straszyły. Travis sięgnął za siebie i wyciągnął z bagażnika małą apteczkę, z której wyjął wodę utlenioną i plasterki zajął się moim czołem, które po chwili wyglądało jak nowe.

- Dzięki. Może wy mi powiecie, co tu się dzieję? Bo Calvin, mój przyjaciel od siedmiu boleści, milczy jak owca w rzeźni. Już taka bez głowy, oczywiście.

Obaj się zaśmiali, a śmiechy mieli urocze i naprawdę, nie miałabym nic przeciwko rozśmieszania ich do końca życia. Travis wychylił się ze swojego siedzenia, poklepał siedzącego z przodu Calvina po ramieniu, i powiedział:

- Całkiem trafne porównanie.

- Masz na myśli tę owcę? W sumie powinnam powiedzieć kozę. Czasem tak od niego jedzie mokrym futrem, że aż dziw, że wszystkie okna w moim pokoju nie powypadały.

Teraz obaj zaśmiewali się w najlepsze, i ja, wbrew sobie, również. Za to Calvin wsunął się głębiej w fotel i mina mu zrzedła. Zdecydowanie nie było mu do śmiechu.

- Calvin, co jest grane? To tylko żarty! - powiedziałam, i nie mogąc się powstrzymać, dodałam szeptem, tak żeby tylko bracia mnie usłyszeli:

- Choć kiedyś dostawałam gęsiej skórki za każdym razem, gdy wchodził do pokoju.

- Przestańcie już! To nie moja wina!

- Ale przyznajesz się...

- Spadaj!

Kiedy myśmy dosłownie płakali ze śmiech, Calvin zdjął swoją wszechobecną czapeczkę z napisem "JEM PLASTIK" (tak między nami, zawsze uważałam, że w tym przekazie jest jakieś drugie dno), i przeczesał dłońmi swoje kręcone włosy, uważając przy tym, żeby nie nadziać się nimi na małe różki wystające spomiędzy miodowych loczków. 

Różki. Oj, źle ze mną.

Connor najwyraźniej zauważył konsternację na mojej twarzy, której za Chiny bym nie ukryła, i spojrzał z udawaną naganą na Calvina. 

- Stary! Czy ty nadal jej niczego nie powiedziałeś? Od kiedy wysłałeś nam ten iryfon, chyba z najpaskudniejszej toalety na świecie, nadal czuję na skórze jej smród, nic a nic? Zero? Takie wielkie, jak mój brat? Bo czy może  być większe? Hej, mówię do ciebie, puszkomózgu!

Puszkomózg. Ambitnie, nie ma co.

- Spadaj na bambus zbierać kokosy, Connor. Nie zdążyłem, pół drogi spała, drugie pół opowiadałem jej, jak znalazła się w OSMP-ie*.Chciała wiedzieć wszystko OD POCZĄTKU, więc to w sumie jej wina. 

- Akurat! Po prostu masz pietra, że ci nie uwierzy i cię dziewczyna wyśmieje! Nie ma się czego bać, to oczywiste, że tak zrobi!

W słowo wciął mu się Travis. 

- Eeee... Connor? Ta "dziewczyna" na pewno ma jakieś imię.

Spojrzeli na mnie w identyczny sposób, jak na jakiś nowo odkryty gatunek papugi. Rzeczywiście, przez to całe zamieszanie nie zdążyłam im się przedstawić.

- Właściwie jak ty masz na imię?

Już nabierałam powietrza w płuca aby mu odpowiedzieć, ale uprzedził mnie mój kochany puszkomózg.
- Lora.
O. Mój. Boże.
- Słucham? 

- Dziewczyna ma na imię Lora.
Już nie żyjesz, stary.
Musiałam zareagować.  Po pierwsze, już po raz drugi tego dnia rzuciłam mu się do gardła. To nie moja wina, że mam ADHD, i czasami nad sobą nie panuję. Po drugie, bez przerwy krzyczałam:
- On kłamie! On kłamie!

Po trzecie, gdy zobaczyłam, kto prowadzi furgonetkę, wrzasnęłam jeszcze głośniej, o ile to było możliwe, i grzecznie wróciłam na swoje miejsce.
- Ten.. On... O Boże! Ale ohyda!
Stworzenie siedzące za kółkiem coś warknęło i spojrzało na mnie... sześcioma oczyma. Sześcioma. Travis chyba postanowił mnie trochę pomęczyć:
- Lora, nie obrażaj naszego drogiego Argusa, bo nigdy więcej nie ujrzysz mego cudnego oblicza, a tego mogłabyś nie przeżyć. Każde z jego stu oczu pochodzi od jego ofiar. Zbierał je i wszczepiał w ciało, żeby mieć lepszy widok na młodych i nierozważnych herosów...
- Po pierwsze, nie Lora, tylko Leanne, ewentualnie Annie, ale na pewno nie LORA. Jeszcze raz mnie tak nazwiesz, a już nigdy nie zobaczysz MOJEGO pięknego oblicza, zrozumiano? Po drugie, CO TO JEST ARGUS?
Travisa totalnie zbiło z tropu i tylko otwierał i zamykał usta jak ryba, nie mogąc wydusić z siebie słowa, więc odpowiedział mi Calvin.
- Argus to nie jest rzeczą, tylko żywą istotą. Sami do końca nie wiemy, kim jest, a on nam nie powie, przez swoje oko na języku...
Argus energicznie pokiwał głową i na potwierdzenie słów Cavina wystawił język z wielkim, fioletowym okiem na jego końcu. Powstrzymałam mdłości. Ledwo. Wyobraźcie sobie przez całe życie oglądać wnętrze swoich ust. Aż mnie ciary przechodzą.
- Czyli nie wiadomo co mu się właściwie stało? i dlaczego jest cały... ooczony?
- Nie.
- No nieźle. Jadę nie wiadomo gdzie, ze stuokim gościem, który zje mnie przy najbliższej okazji, mój kumpel ma rogi, a... wy, bracia... - tu spojrzałam na nich by się upewnić, że nie są jednak bliźniakami, bo gdyby byli, już by mnie poprawiali. - jesteście stuknięci. I nadal nie wiem, co się dzieje, gdzie jedziemy i co to za potwora, która chciała wyssać ze mnie krew na wynos?
- Annie, pani Fran jest empuzą. Od niedawna służą Gai, zdobywają dla niej informacje i zwolenników, choć tych i tak niewiele przeżywa pierwsze spotkanie z nimi. Empuzy bardzo... nie lubią herosów.
- Cokolwiek to znaczy, ale jak to jest? Myślałam, że ten cudaczny olejek ją załatwił?
- Chciałabyś - wtrącił Connor. - Potwory nigdy tak naprawdę nie umierają choć my, super herosi, staramy się jak możemy. Znikają ze świata śmiertelników na kilka tygodni, miesięcy a jeśli ma się szczęście, lata, ale zawsze wracają i prędzej czy później znajdują człowieka który ostatnio je zabił i próbują mu się odwdzięczyć tym samym. Kolorowo, nie uważasz? W sumie, gdyby mnie wysłano do Tartaru choćby na dwa dni, chciałbym rozwalić pół świata. A tak przy okazji - tu spojrzał na Calvina z ciekawością - Zalałaś empuzę spiżowym olejkiem? Musiałaś mieć jakąś zabójczo silną odmianę... Calvin? Chcesz nam coś powiedzieć?

Może nie byłam orłem w nauce, zwłaszcza w przedmiotach matematycznych, ale historię lubiłam, i o ile dobrze się orientuję z lekcji mitologii greckiej, Tartar był ojcem Tyfona i paru innych, którzy chcieli go zabić. Nie wiem, dlaczego oni mówią o nim jakby istniał naprawdę. To tak, jakby mówili, że Zeus i cała reszta olimpijskiej ferainy mieszkają sobie nad Nowym Jorkiem!
- Cholera!








 * OSMP - Ośrodek Szkoleniowy Młodocianych Przestępców

ROZDZIAŁ I

-Asplin, rusz swoje zgrabne cztery litery i przynieś mi soczek!

A co, bozia nóżek nie dała?, pomyślałam. Bo tego, że mózgu ci poskąpiła nawet nie poddaję w wątpliwość.

Słowa same cisnęły mi się na usta, ale nie wypowiedziałam ich wczoraj, teraz i jutro też ich nie wypowiem. Poza tym, chciałabym mieć czym gryźć moje dziwne kanapki.

I choć niewątpliwie moje cztery litery były zgrabniejsze od tyłka Sue Lyaong, która nie mieściła się na jednym krześle, to nie zamierzałam pójść po ten cholery soczek. Dopiero przyjście do stolika Katji Savanovej, rosyjskiej piękności, zachęciło mnie do podejścia do szwedzkiego stołu stojącego na końcu wypasionej, całej w złotych kupidynach i różowym marmurze jadalni.

Chwyciłam byle jaki soczek i wysokokalorycznego batona dla siebie. Po namyśle sięgnęłam jeszcze po truskawki w czekoladzie. A co mi tam, raz się żyje.

Kiedy wróciłam, wielki biust Katji, dosłownie wypływający z jej dekoltu, całkowicie przesłaniał twarz Toma. Od kilku miesięcy kleiła się do niego jak mrówka do miodu. Albo mucha do gówna. Jak kto woli.

Miałam nadzieję, że Tom przez ograniczoną widoczność mnie nie zauważy i oszczędzi mi katuszy pod postacią widoku Katji śliniącej się na widok jego portfela. Jasne! Moje życzenie jest rozkazem. Dla diabła.

- Asplin! A już myślałem, że przymarzłaś do podłogi!

Do moich uszu dotarł paskudny dźwięk, mianowicie piskliwy śmiech Katji.

- A może woda ci przeszkodziła. Co, podmyła ci trampeczki?

Walnę ci, jak się nie zamkniesz. Nie wspominaj przy mnie o wodzie.

- To nieważne. Ale mam jedno proste pytanie, na które mam nadzieję nawet ty odpowiesz.

Ręka mnie już świerzbi, ty nędzny...

-Czego nie rozumiesz w zdaniu "przynieś mi soczek"?

Raczej w rozkazie. W każdym razie nie za bardzo rozumiałam jego wątpliwości. Spojrzałam na kartonik stojący przed nim na stole. "Sok jabłkowy". No ja nie wiem, czy on nie umie czytać, czy po prostu jest takim idiotą... A to ja mam tutaj dysleksję.

Uniosłam wysoko brwi, czego nienawidził, a kiedy porwał kartonik z blatu i cisnął nim we mnie nawet nie musiałam się schylić. I tak by nie trafił. Bez jednego oka? Powodzenia.

- Od tylu miesięcy nie nauczyłaś się jeszcze, że ja piję tylko i wyłącznie soczek pomarańczowy?!

Nie mów tego, nie mów tego, nie mów, nie...!

- Ups.

No i pięknie. Czy ja nie potrafię trzymać języka za zębami?

Nie pamiętam dokładnie, co się potem stało. Wiem tylko, że dostałam w głowę czymś ciężkim. Chyba krzesłem. O ile Tom nie jest w stanie trafić w cel małym przedmiotem, o tyle nie ma trudności w trafieniu krzesłem w kogo zechce. Na przykład we mnie.

Obudziłam się następnego dnia rano w szkolnej izolatce, z paskudnym rozcięciem na czole i siateczką czarnych, żółtych i fioletowych siniaków wokół niego. Kręciło mi się w głowie, chciało mi się rzygać, a Calvin nawet nie przyszedł zobaczyć czy żyję. Przyjaciel od siedmiu boleści.

Nazywam się Leanne Asplin. A tak właściwie, Leanne Olivia Riley-Asplin. W skrócie "L-O-R-A". Nienawidzę, jak tak na mnie wołają, ale wolę to od "Sieroty". Przynajmniej nie wiadomo od razu, że chodzi o mnie. Przyjaciele mówią na mnie Annie. A właściwie to przyjaciel, bo mam tu tylko jednego. Reszta się ode mnie odwróciła, kiedy dowiedzieli się, gdzie trafiłam. Za tym przezwiskiem też nie przepadam. Ale co ja mogę poradzić? Zmiażdżyć mu klatkę piersiową jak temu kolesiowi w sklepie? Tak, właśnie dlatego jestem w ośrodku wychowawczym dla młodocianych przestępców. Nic nie pamiętam. Wiem tylko, że Tom był wtedy ze mną. Kiedy pojawił się tu pół roku temu nie miałam pojęcia, że się znamy. Póki nie rozpowiedział całej placówce o tym, co się stało w tamtym sklepie. Od tamtego czasu mnie szantażuje. Takie życie. Choć moje na pewno mogłoby być trochę bardziej kolorowe.

Przyszedł Calvin. Kiedy patrzyłam jak wchodzi o kulach do sali, zrobiło mi się trochę głupio, że byłam na niego zła. Samo wejście tu po schodach na trzecie musiało go dużo kosztować.

Calvin poruszał się na kulach od kiedy skończył siedem lat. Nigdy nie pytałam.dlaczego, słyszałam tylko, że jego mięśnie wyglądają jak ser. Czyli nie najlepiej, jak sądzę. Nie ćwiczył na wf-ie, dostał od lekarza papierek zwalniający go z tego przedmiotu do końca życia, a on przychodzi do mnie i mówi, że powinien tam być i mnie ochronić. Głupek. Słodki, ale jednak głupek.

- Calvin, a co ty niby mógłbyś zrobić? Co, rzuciłbyś w niego kulą? Daj spokój i tak jest lepiej niż mogłoby być.

Nawet jeśli miał coś do powiedzenia na ten temat, nie zdążył, bo pani Fran, lekarz w naszej szkole wyprosiła go za drzwi i zajęła się oględzinami mojego czoła.

- Jak się czujesz, Leanne? Coś ci dolega?

Nie, leżę sobie w szkolnej izolatce, bo dostałam tylko krzesłem w głowę, mam ogromne rozcięcie na czole, chce mi się rzygać, nic mi nie jest, luzik. Idiotka. Leczy. Mnie. Idiotka. O dziwo, nie powiedziałam tego.

- Nie, już jest dużo lepiej. Myślę, że mogę wrócić już na lekcje.

-Nie!

Ku mojemu zdziwieniu, buteleczka w ręku pani Fran w ułamku sekundy rozprysła się na tysiące miniaturowych odłamków, kilka z nich poleciało w moją stronę, wybijając się w moje policzki, które natychmiast spłynęły krwią.

- Ale...

Wtedy pani Fran przestała być panią Fran. Zobaczywszy moją zakrwawioną twarz, zamieniła się w... coś, czego nie widziałam nigdy w życiu, i gdyby ode mnie to zależało, nigdy bym tego nie chciała zobaczyć.

- Krew półboga... Mniam!

Pani Fran była potworem. Najprawdziwszym potworem, nie takim spod łóżka, tylko potworem z krwi i kości. Chyba z tego.... Z nimi nigdy nie wiadomo.Potwór. No bo jak inaczej miałabym nazwać kogoś, kto przed sekundą chciał mnie leczyć, a teraz zabić?

Miała na sobie nadpalony w niektórych miejscach fartuch seksownej lekarki. Byłaby całkiem ładna, gdyby nie skóra barwy mleka i czerwone oczy. Do tego w ustach tkwiły kły.

- O mój Boże...- wyszeptałam, zbyt przerażona, żeby krzyczeć. - Wampir, ja piórkuję taką opiekę medyczną!

Wyszczerzyła się do mnie swoimi śnieżnobiałymi kiełkami.

-Chciałaś chyba powiedzieć na bogów! Przecież ty nie wierzysz w Boga. Wierzysz w bogów olimpijskich, prawda, herosku?

Podeszła do łóżka, i dopiero wtedy usłyszałam dziwne, metaliczne stukanie. Jej nogi... Powiedziałabym, że ma oryginalne przebranie na Halloween, ale trochę za bardzo się wczuła. Jej nogi... Jedna, włochata jak plecy mojego wujka, zakończona kopytem, druga metaliczna, jak u jakiegoś robota. Nawiedzonego robota. Robota ludożercy.

- Mów! Co wiesz o Hemerze!

Hemera? Co to? Jakieś lekarstwo? Na porost włosów? Chcesz sobie posmarować tę drugą nogę?

- Mów! Gaja chce wiedzieć wszystko!

- Gaja...?

- Nie udawaj!

Kiedy ja nadal nie wiedziałam co się dzieje, ta dosłownie dopadła mnie, i aż syknęłam, kiedy zacisnęła swoje białe dłonie zakończone krwiście czerwonymi pazurami na moich nadgarstkach. A ścisk miała pierwszorzędny.

- Mów, bo inaczej zginiesz! A ja lubię zabijać, powoli toczyć krew z ofiary, bawić się nią, a na koniec zabijać, błagającą o śmierć... Gaja jest łaskawa, i pozwoliła mi się tobą zająć... Taki cenny herosek... Z takim rodzicem... Co ty tu robisz?

Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo w tym właśnie momencie do izolatki wpadł Calvin, przy okazji wyważając drzwi z zawiasów. Szkoda, chętnie opowiedziałabym tej pani, skąd się tu wzięłam... Co prawda mogłaby mnie nie usłyszeć, bo leżała właśnie powalona na ziemi... jedną z kul Calvina. Chyba będę musiała postawić mu falafel w jego ulubionej knajpce...

- Calvin!

- Annie!

Potwora właśnie otrząsnęła się po ciosie kuli i ponownie obnażyła swoje lśniące ząbki. I choć otworzyłam usta, żeby krzyknąć, nie byłam w stanie wydobyć z nich żadnego dźwięku.

- Annie, oblej ją tym!

Calvin rzucił w moją stronę małą, posrebrzaną buteleczkę z czerwonego szkła. O dziwo, złapałam ją bez większych trudności, i dążącą ręką wyciągnęłam srebrną zatyczkę, od razu wylewając całą jej zawartość, czyli świecącą błękitną substancję, prosto w twarz nieuważnej potwory. Wrzasnęła, złapała się za twarz i zniknęła. Tak po prostu. Załatwił ją jakiś pieprzony olejek!

Zamieniła się w żółty glut, który natychmiast wchłonął się w posadzkę, i już jej nie było .

- Co...?

Przełknęłam ślinę, żeby mój głos nie brzmiał jak pisanie kredą po tablicy. Pomogło. Wreszcie mogłam się wydrzeć.

- Co to, u diabła, było?!!

Calvin nie odpowiedział, tylko stał wciąż w wejściu, patrząc to na swoje trampki, na kule i drzwi leżące dwa metry dalej, wyrwane z zawiasów.

- No pytam się, co tu się stało, do cholery jasnej?!!

Nic, zero reakcji. Podszedł tylko i podniósł swoją kulę nie patrząc na mnie, zachwycając się podłogą.

- Odpowiedz, Calvin!

Wreszcie spojrzał na mnie, i po raz pierwszy zobaczyłam z jego oczach to, co widzę codziennie patrząc w lustro.

Strach.

małe wprowadzenie do mojego życia...

 Jak to jest być innym? Kimś, kto na śniadanie je bułkę z dżemem i ogórkiem zielonym? Hej, ludzie! To jest naprawdę smaczne!
Ale o trochę inną odmienność tu chodzi. Naprawdę, kiedy uczysz się w prywatnej szkole dla dzieci z problemami, patrz: spowodowałem wypadek na pasach, zginęła dziewczynka lat siedem, nie pójdę siedzieć, bo mam bogatych rodziców i wyślą mnie do luksusowej prywatnej szkoły, gdzie poudaję, że żałuję, a potem pójdę na studia i moje życie będzie usłane różami. Tak to mniej więcej wyglądało. W każdym razie, wszyscy mają gdzieś, co jesz na śniadanie. Mogłabyś zjeść strażnika, który wywołałby sensację tylko i wyłącznie w twoim żołądku, a mali kanibale z trzeciego piętra wyzwaliby cię na pojedynek.
A ja? Jestem złą dziewczynką. I nie mówię tu o podkładaniu nogi nauczycielkom schodzącym ze schodów. Ja naprawdę robiłam złe rzeczy. A ta szkoła... Kocham to miejsce.
Ale ono nie kocha mnie.